panorama Tyńca Małego




Przedwojenne budynki w Tyńcu Małym Ochroną konserwatora zabytków objęte są także: - budynek plebani przy ul. Kościelnej, - budynek świetlicy wiejskiej przy ul. Świdnickiej, rozbudowywany po wojnie kilkakrotnie. Przed 1945 r. była tam gospoda, po wojnie kolejno mieszkania, siedziba Gromadzkiej Rady, Ośrodek Zdrowia, Biblioteka, Świetlica Wiejska i kiosk Ruchu. Obecnie budynek służy mieszkańcom Tyńca M. jako świetlica. Jest tu także biblioteka i fryzjer a część budynku zajmują mieszkania. - budynek dawnej szkoły i przedszkola, przy ul. Kościelnej, w którym przed wojną był dom właściciela tartaku z częścią biurowa a po wojnie była szkoła i następnie przedszkole .Obecnie budynek jest własnością wspólnoty mieszkaniowej. - budynek mieszkalny przy ul. Kasztanowej 1, z przełomu XIX i XX w., rozbudowany w końcu lat 90. XX w przed wojną dom ogrodnika Elsnera, tuż po wojnie siedziba NKWD, od 1950 r. dom ogrodnika. - budynek mieszkalny wielorodzinny w zespole podworskim przy ul. Parkowej 25 - zespół budynków gospodarczych dawnego folwarku przy ul. Parkowej W 1939 roku Tyniec Mały (Tinz) liczył 649 mieszkańców. Pierwszymi polskimi osadnikami po wojnie byli przybysze spod Tarnopola, najczęściej żołnierze frontowcy ze swoimi rodzinami. Pierwsze zameldowania Polaków miały miejsce już w lipcu 1945 roku. Następna duża grupa 40 rodzin przybyła do Tyńca M. spod Łańcuta (z Husowa i Cierpisza). Sprowadzona przez profesora lwowskiego Wincentego Stysia, dawniej mieszkańca Husowa grupa miała za zadanie rozparcelować poniemiecki folwark (ok. 600ha) według koncepcji spółdzielni parcelacyjno-osadniczej, opracowanej przez profesora. Przez długie lata po wojnie liczba mieszkańców Tyńca M. nie przekraczała 600 osób. W chwili obecnej około 600 osób to dawni osadnicy i ich potomkowie, pozostali mieszkańcy są nowymi przybyszami po 1990 roku. W czerwcu 2006 roku mieszkańcy obchodzili jubileusz 800 lecia istnienia wsi. Tyniec Mały to bardzo dobrze zorganizowana, aktywna i pracowita wieś o ogromnym ludzkim kapitale. Wyróżnia się estetyką i czystością oraz pięknym ukwieceniem od wczesnej wiosny do późnej jesieni. Wszystko to dzięki bardzo pracowitym mieszkankom, w większości należącym do Stowarzyszenia Nasz Tyniec Mały, którym kieruje prof. dr hab. Ludmiła Dziewięcka-Bokun, nowa mieszkanka Tyńca Małego. Bliskość Tyńca Małego do dużego miasta nie sprzyjało zachowaniu bogato rosnących w średniowieczu lasów. Park tyniecki Drzewa wyrąbywano na budulec, a żyzne ziemie zamieniano w pola uprawne, na których uprawiano zboża i len na zaopatrzenie Wrocławia. Tyniec M. należy do niewielu miejscowości w gminie Kobierzyce, gdzie pozostało nieco zbiorowości leśnych i zadrzewień śródpolnych. Najcenniejszym zadrzewieniem jest kompleks dawnego parku podworskiego z nasadzeniami XVIII i XIX wieku. Wiele drzew i krzewów znajduje się na liście Konserwatora Przyrody jako gatunki objęte ochroną: - cis pospolity (Taxus laccata) ok. 200- letnie okazy nad stawem przy ul. Leśnej - żywotnik zachodni (Thuja occientalis) – niewiele sztuk zachowało się: 1 nad stawem, kilka obok krzyża w parku - sosna limba (Pinus cembra)- kilka sztuk na końcu alejki grabowo- jaśminowej- wejście od ul. Kasztanowej - wiąz szypułkowy (Ulmus laevis) - klon zwyczajny (Acer platanoides) - jesion wyniosły (Fraksinus excelsior) - kalina koralowa(Viburnum poulus)